Amé 35 000 ectaras e au mitan una montanha que Cézanne a fa celebrissima, Venturi, que lei geografes francès se son despechats de nomar Sainte-Victoire au siècle XVII, podriá pèrdre son labèu « Grand Site » e vèire tota l’estructura que ne’n fa l’animacien s’escampilhar.
 
A l’ora d’ara son seis emplegats qu’assajan de la sauvar, aquela estructura. Amé la Lèi de Metropolisacien, sabon plus se subreviurà delà de 2016.
 
« Lo malastre es que degun vòu nos informar de que que siegue demieg leis institucionaus que bailèjan lo Grand Site » que nos ditz un d’aquelei vint-e-quatre salariats d’una còla que deu tot d’un còp menar de recèrcas sus lo plantum e lo bestium d’aquela montanha, jogar lo ròtle d’animators escolàris, e empachar lei degradaciens que mai que d’una pratica pòu entrainar : entre motòs trial, tubaires l’estiu, o simplament dau trevament de centenaus de milliers de visitaires qu’atrivan lo site.
 
Lo Consèu Despartamentau dei Bocas-dau-Ròse, premier finançaire dau Grand Site, despuei qu’a crebat l’uou en 1989, amé 51% de son budjet, abaissa sa participacien chasque an, ara au nivèu de 600 000 €uròs. Lo País Sestian e la Regien Provença comptan pas tant ; e de tot biais la Lèi que duerbe la Metropòla d’Ais-Marselha fai ges de plaça ai Sindicats Mixtes tau coma aqueu dau Grand Site.
 
« Devriem rejonhe la Metropòla, mai degun pòu o vòu nos dire dins qutei condiciens », perseguís l’emplegat. La presidenta, Patricia Saez, una conselhèra despartamentala, pòu just dire qu’es pas informada pèr sa presidenta Martine Vassal, ce qu’ajusta a l’ ànsia dau personau, que nos raporta aquelei precisiens.
 
Au desbocat devrián rejonhe lei servicis d’environament de la Metropòla, mai dins de condiciens que totei inhoran. Pèr elei exista lo risque de vèire desaparéisser una còla dedicada au Venturi…que podriá eu pèrdre alòr lo labèu « Grand Site », una reconeissénça d’Estat pèr l’òbra favorabla au desvolopament duradís dins lei Sites Classats.

Gerhard Richter, Tim Eitel o Sigmar Polke son pas manco coneissuts dau grand public provençau, e nos vènon, aquelei plasticians alemands d’avuei amé la colleccien Frieder Burda, au musèu Granet d’Ais-de-Provença. Despuei lo mes de mai qu’es estada penjada, la cinquantena d’òbras de modèrnes e d’expressionistas alemands, 93 000 visitaires lei son anats vèire (darrier comptatge lo 3 d’octòbre).
 
77% d’aquelei visitaires èron Francés, e au dintre d’aquelei, 75% èron de Provença. Nos veniá, la colleccien, de Baden Baden, onte aquela familha d’industriaus, lei Burda, creèron fa dètz ans un musèu fondacien, qu’a prestat seis òbras au musèu sestian Granet.
 
La mòstra sestiana d’aquela colleccien a fach vèire, es verai, de pintres mai coneissuts, coma Picasso e August Macke, qu’an poscut atrivar lo public.
 
Divèndres passat lo Musèu Granet a despenjat leis òbras per far plaça ai fòtos de Bernat Plossu, totei consacradas au Mont Venturi (es de saupre que fa vèire tanben un molonàs d’òbras au musèu marselhés de la Caritat.

Bernard Plossu es un fotografe que nos es vengut de sei montanhas dins leis annadas 90. Aviá travalhat ais USA, onte l’arrapèron leis grans paisatges.
 
Arribat a Marselha, la ciutat deven son sujèt premier. Quau a pas vist sei fòtos de processiens religiosas au Panier ? Vaquí son interés, mai tanben son defaus : l’atriva lo detalh, que li parla, mai que per lo monde releva de l’anecdòta.
 
Dins lo meme temps, aprochèt pauc a chapauc lo Mont Venturi, que devenguèt per eu una mena d’objèt fotografique. N’en agantèt l’imatge de luenh o de pròche, e finalament, sa « Montanha Blanca » se retròba penjada ai cimaisas dau Musèu Granet.
 
Granet, justament, es aqueu pintre de la vida religiosa que garda en memòri, en causa d’una « Sainte Victoire » que trobem au Musèu, vista a travèrs la porta duberta sus lo païsatge au Malvalat. Er auna tèla qu’impressionèt fòrça Plossu, coma lo dich a Bernat Ely, lo conservator, dins una entrevistassa qu’acaba lo catalòga de l’exposicien.
 
La mòstra pòu èstre vista d’un latz au Musèu Granet d’Ais (La Montanha Blanca) e de l’autre a la Caritat de Marselha (son òbra marselhesa) jusqu’au 16 de decembre 2012.